رییس خوشگلا

با دلی پر عشق سویت می روم               وای بر من بر کویــرت می روم

گر که بینی در رخک آشفتگی                از غمی پر رنج رویم میـــــــدرم

بوسه ی آخر چو از یادم گذشت              گوید این دل کاش می شـــد باورم

کاش می شد باورم یارم برفت                من چو کفتر لیـک بی بال و پــرم

جز صدایی آشنا گوشــــــم ندید               خلق می گویـد که من کور و کرم

عاشقی پرسید از من کی فتی؟                میکنب پاک این دلت با صد درم؟

گفتم ای مردان بی درد فراق                 می خرم من درد هجران می خرم

لحظه ای ساکت نمانم ای مسیح              تا بیابم من نفیسا ، ســـــــــــرورم

نوشته شده توسط مهرداد در پنجشنبه هفتم دی 1385 ساعت 19:32 موضوع | لینک ثابت